ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٨٢ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

اسلامى بود كه به وجود امير المؤمنين و ائمه معصومين محقق مى‌شد و در اين صورت تفسير اين آيه كه مهمترين اتمام حجتهاى قرآن است با يهود، و مى‌توان گفت آخرين سخن مسالمت آميز قرآن است با آنها به ولايت امير المؤمنين و ائمه معصومين بسيار به جا است زيرا شعار مهم اقتصادى حكومت ائمه اين دو جمله بود:

١- قسمت بالسويه- يعنى توزيع ثروت بر همه مردم برابر با هم لغو حكومت زور بر بشر.

٢- عدالت در رعيت- يعنى غدقن از هر گونه اعمال نفوذ و خودسرى و توسرى لغو حكومت زور بر بشر.

و همين دو جمله هم سبب مخالفت يهود با اسلام بود، زيرا حكومت و نفوذ در يهود يا سران پول پرست و سرمايه‌دار آنها بود و عموم مردم از خود هيچ نداشتند و مسخر پول دارها و ملايان خود بودند. از مجلسى (ره)- قوله‌ «لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ‌»- اين استثناء ممكن است از شفيعان باشد و يا شفاعت‌شده‌ها و يا از هر دو زيرا ملك شفاعت اين سه وجه را دارد، و طبرسى آن را به معنى اعم حمل كرده و گفته:

يعنى قدرت بر شفاعت ندارند، نه شفاعت كنند و نه شفاعت شوند در وقتى كه اهل ايمان همديگر را شفاعت كنند و عهد ايمان و اقرار به يگانگى خدا است و تصديق پيغمبران او، و بعضى گفته‌اند شهادت به يگانگى خدا و بيزارى از توان و نيرو است در برابر خدا.

«وُد»- بنا بر اين تفسير دوستى امام است، ممكن است مقصود از «الَّذِينَ آمَنُوا» ائمه باشند كه خدا دوستى آنها را در دل مؤمنان نهاده يا مقصود خود مؤمنان باشند كه دوستى ائمه را به آنها داده است.

و تفسير «لُد»- به كفار، براى سرسختى و لجاجت آنها است در باره ولايت على (ع).