ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٥٣ - باب وظيفه واجب مردم در صورت در گذشت امام(ع)

٣- محمد بن مسلم گويد: من به امام صادق (ع) گفتم:

اصلحك الله خبر بيمارى شما به ما رسيد و نگران شديم، كاش به ما اعلام مى‌كردى يا مى‌آموختى كه امام آينده كيست؟ فرمود: به راستى على (ع) عالم و امام بود و علم امامت به ارث مى‌رود و عالمى نميرد جز آن كه به جاى بماند كسى كه چون او يا آنچه را خدا خواهد بداند، گفتم: براى مردم رواست كه چون عالمى بميرد آن كه بعد از او است نشناسند؟.

فرمود: نسبت به اهل اين شهر (كه محل امام است) يعنى مدينه، نه، امّا شهرهاى ديگر به اندازه‌اى كه خود را به مدينه رسانند (يعنى به محل امام) زيرا خدا مى‌فرمايد (١٢٢ سوره توبه):

«و نباشند مؤمنان كه همه و همه بكوچند پس چرا نكوچد از هر فرقه‌اى طائفه‌اى از آنها تا دين را بفهمند و بيم دهند قوم و تبار خود را وقتى به آنها برگردند و شايد كه آنها بر حذر گردند» گفتم: بفرمائيد اگر كسى در اين ضمن مُرد، فرمود: او به منزله كسى است كه از خانه‌اش مهاجرت كرده به سوى خدا و رسولش و سپس مرگش رسيده محققاً اجرش بر خدا است، گويد: گفتم: چون بيايند به چه نشانه‌اى صاحب الامر را بشناسند؟ فرمود: به او سكينه و وقار و هيبت عطا شود.