ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٥٣ - باب ولادت على بن الحسين(ع)

الحسين (ع) اين بود كه در شب‌هاى تار انبانى پر از كيسه‌هاى اشرفى طلا و پول و نقره به دوش مى‌گرفت و در هر خانه‌اى را مى‌زد و به هر كه بيرون مى‌آمد بخشش مى‌كرد و چون على بن الحسين (ع) در گذشت صاحب خانه‌ها ديگر آن وجه را از دست دادند و دانستند كه على بن الحسين (ع) بوده است كه اين كار را مى‌كرده است.

٥- از حسن بن على پسر دختر الياس از ابى الحسن (ع) گويد: شنيدمش مى‌فرمود: به راستى كه چون مرگ على بن الحسين (ع) در رسيد از هوش رفت و سپس ديده باز كرد و سوره (إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ) و (إِنَّا فَتَحْنا لَكَ) را خواند و فرمود: سپاس از آن خدا است كه وعده خود را نسبت به ما عمل كرد و زمين را به ارث ما داد به هر جاى از بهشت بخواهيم جاى كنيم و چه خوب است مزد كارگران، سپس همان هنگام جان داد و چيزى نگفت.

٦- امام صادق (ع) فرمود: على بن الحسين (ع) پنجاه و هفت سال داشت كه وفات كرد و آن در سال ٩٥ هجرت بود، پس از حسين (ع) سى و پنج سال زنده بود.