ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٣ - باب در حال كسى كه بىامام براى خدا ديندارى كند

(١٦١) آنگاه كه پيشوايانى متبوع از كسانى كه پيروى آنها كرده‌اند بيزارى جويند و عذاب را به چشم خود بينند و وسائل ارتباط ميان آنها بگسلد (١٦٢) و آنها كه پيرو بودند بگويند اى كاش ما را برگشتى بود (به دنيا) تا از آنها بيزارى مى‌جستيم چنانچه از ما بيزارى جستند، همچنين خدا كردارشان را مايه افسوس آنان به آنها بنمايد و آنها از آتش بيرون نشوند» سپس امام باقر (ع) فرمود: اى جابر، به خدا آنها پيشوايان ستمكار و پيروان آنها باشند.

١٢- ابن ابى يعفور گويد: از امام صادق (ع) شنيدم مى فرمود: خدا در روز قيامت به سه كس نظر نكند و آنها را تبرئه ننمايد و عذاب دردناك از آن آنها است، كسى كه دعوى امامت از طرف خدا كند به ناحق و كَسى كه انكار امام گماشته از طرف خدا را بكند و كسى كه گمان كند اين دو بهره‌اى از اسلام دارند.

باب در حال كسى كه بى‌امام براى خدا ديندارى كند

١- از ابى الحسن (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٥٠ سوره قصص): «كيست گمراه‌تر باشد از آن كه پيرو هوس خود است بى‌رهبرى از طرف خدا» فرمود: مقصود كسى است كه دينش رأى او