ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٤١ - باب در آن گلچينهائى است از قرآن در باره ولايت

كه شما نسبت بدان تكذيب كرديد» فرمود: يعنى امير المؤمنين (ع)، گفتم: اين نازل شده است؟ فرمود: آرى ٩٢- از أبى بصير از امام صادق (ع) در قول خدا عز و جل (١٢٤ سوره طه): «و هر كه رو بر گرداند از ذكر من پس به راستى از آن او است تنگى معيشت» فرمود: مقصود از ذكر ولايت امير المؤمنين (ع) است.

گفتم (١٢٤): «و محشور كنيم او را در روز قيامت كور».

فرمود: يعنى در آخرت نابينا است و در دنيا كور دل و نفهم است نسبت به ولايت امير المؤمنين، فرمود: او در قيامت سر گردان است و مى‌گويد (١٢٥): «چرا مرا نابينا محشور كردى با اين كه من بينا بودم» در جواب فرمايد (١٢٦): «همچنين آيات ما براى تو آمدند و آنها را به دست فراموشى سپردى» فرمود: مقصود از آيات ائمه (ع) هستند، «آنها را فراموش كردى و همچنان امروز تو فراموش شدى» يعنى تو آيات را ترك گفتى و امروز در دوزخ واگذار شوى چنانچه واگذاردى ائمه (ع) را و فرمان آنها را نبردى و به گفتارشان گوش نكردى.

گفتم (١٢٧): «و همچنين به سزا رسانيم كسى را كه از حد به در شده و نگرويده است به آيات پروردگارش و هر آينه عذاب آخرت سخت‌تر و پاينده‌تر است» فرمود: يعنى هر كه ديگرى را در ولايت به امير المؤمنين (ع) شريك كرده است و نگرويده به آيات پروردگارش، و ائمه (ع) را از راه عناد ترك كرده و از آثار و اخبارشان پيروى نكرده و آنها را دوست نداشته است.

گفتم (١٩ سوره شورى): «خدا لطف دارد به بندگانش، روزى دهد هر كه را خواهد» فرمود: مقصود ولايت امير المؤمنين است.