ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٢١ - باب در آن گلچينهائى است از قرآن در باره ولايت

او از گردنه گذشته است، ما هستيم آن گردنه‌اى كه هر كه خود را از آن كشاند، نجات يابد، گويد: پس خموشى گرفت (گرفتم) پس از آن فرمود به من: آيا سخنى افاده نكنم كه بهتر از دنيا و ما فيها است؟ گفتم: چرا، قربانت بفرمائيد، فرمود: قول خدا (١٣ سوره بلد): «فك رقبه- آزاد كردن بنده» سپس فرمود: همه مردم بندگان دوزخند، جز تو و ياران و هم مذهبانت كه خدا به بركت ولايت ما، شما را از دوزخ آزاد كرده است.

تذكر: در حديث چهل و نهمِ اين باب شرح و تفسير اين آيه گذشت.

٨٩- از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا جل و عز (٤٠ سوره بقره): «به عهد من وفا كنيد» فرمود: يعنى به ولايت امير المؤمنين (ع) «تا من به عهد شما وفا كنم» يعنى بهشت را به شما بپردازم.

٩٠- از ابى بصير از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٧٣ سوره مريم): «وقتى خوانده شود بر آنها آيات ما روشن و صريح بگويند كفار به كسانى كه مؤمن شدند كدام از دو دسته ما و شما مقام بهترى دارد و محفل آراسته‌ترى» فرمود: رسول خدا (ص) قريش را به ولايت و امامت خواند و رميدند و منكر شدند و آن كسانى از قريش كه كافر شدند به ولايت به آنان كه ايمان به امير المؤمنين آوردند- و اقرار به ولايت او كردند و هم به ولايت ما خاندان- گفتند: كدام دسته از ما و شما مقام بهتر و محفل آراسته‌ترى دارد؟

براى سرزنش به آنها، خدا در جواب آنها فرمود (٧٤ سوره مريم):

«چه بسيار قرنها پيش از آنها بود كه هلاك كرديم از امّتهاى گذشته كه‌