ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٠١ - باب در آن گلچينهائى است از قرآن در باره ولايت

٦١- مالك جهنى گويد: به امام صادق (ع) گفتم: (٢٠ سوره انعام): «اين قرآن به من وحى شده تا من بدان بيم دهم و هر كه برسد» فرمود: هر كه را نوبت رسد كه امام باشد از آل محمد (ص) با قرآن بيم دهد چنانچه رسول خدا (ص) بيم مى‌داد.

٦٢- راوى گويد: مردى نزد امام صادق (ع) خواند (١٠٥ سوره توبه): «بگو (اى محمد) كار كنيد محققاً مى‌بيند خدا كار شما را و رسولش و مؤمنان» آن حضرت فرمود: اين آيه چنين نيست، همانا آيه و المَأمونون است، و مائيم آن مأمونان.

٦٣- از امام صادق (ع) فرمود كه (٤١ سوره حجر): اين راه على (ع) است راست مى‌باشد.

٦٤- از امام باقر (ع) كه جبرئيل اين آيه (٨٩ سوره اسراء) را چنين آورده است: «ابا كردند بيشتر مردم نسبت به ولايت على (ع) جز كفران و ناسپاسى» و جبرئيل اين آيه را (٢٩ سوره كهف) چنين نازل كرده است: «و بگو اى محمد حق از پروردگار شما است در باره ولايت على (ع) پس هر كه خواهد ايمان آورد و هر كه خواهد كافر شود به راستى ما براى ستمكاران بر آل محمد دوزخ آماده كرديم».

٦٥- ابو الحسن (ع) در قول خدا تعالى (١٨ سوره جن):

«و به راستى مساجد از آن خدا است پس نخوانيد با خدا أحدى را» فرمود:

آنها ائمه هستند.