ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٩٧ - باب در آن گلچينهائى است از قرآن در باره ولايت

مقصود رنگ آميزى مؤمنان است با ولايت در ميثاق.

٥٤- از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٢٨ سوره نوح): «پروردگار بيامرزد مرا و پدر و مادرم را و هر كه در خانه من در آيد با ايمان» فرمود: مقصود، ولايت است، هر كه در ولايت در آيد، در خانه پيمبران در آمده است، و قول خدا (٢٣ سوره احزاب): «همانا خدا مى‌خواهد ببرد از شما پليدى را كه اهل بيت هستيد و شما را به خوبى پاكيزه كند» مقصود، ائمه هستند (ع) و ولايت آنان، هر كه در آن در آيد در خانه پيغمبر (ص) در آمده است.

٥٥- از محمد بن فضيل، گويد: به امام رضا (ع) گفتم:

(٥٨ سوره يونس): «بگو (اى محمد) به فضل و رحمت او بايد شاد باشند آن بهتر از آن است كه جمع مى‌كنند».

فرمود: مقصود به ولايت محمد و آل محمد است كه بهتر است از اين دنيا كه اينان جمع مى‌كنند.

٥٦- زيد شحام گويد: امام صادق (ع) به من فرمود: ما با هم در راه بوديم و شب جمعه بود كه فرمود: قدرى قرآن بخوان، من خواندم (٤٠ سوره دخان): «به راستى روز قيامت ميقات همه است (٤١) روزى كه دوست به حال دوست هيچ فائده ندارد و آنان يارى نشوند (٤٢) جز آنكه خدايش ترحم كند». امام فرمود: به خدا ما هستيم كه خدا به ما ترحم كند و به خدا ما هستيم كه خدا استثناء كرد ولى ما فائده به حال آن دوستان خود داريم.