المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٨٤٣ - حكم جمع مؤنث در اسم مقصور و ممدود

عينا: تميز است از نسبت « صحّ » به فاعلش.

افعل: مبتداء مؤخّر.

واو: عاطفه.

للرّباعى: جارّ و مجرور، متعلّق به « يجعل ».

اسما: حال است از « رباعى ».

ايضا: مفعول مطلق است براى عامل محذوف و تقدير آن آض ايضا، است.

يجعل: فعل مضارع، مجهول، مفرد، مذكّر، غائب.

ترجمه:

اسم صحيح العين كه بروزن « فعل » باشد جمعش بروزن افعل مى‌آيد و همچنين اسم رباعى جمعش براين وزن است.

متن: «٧٩٤»

تجزيه و تركيب‌

ان: حرف شرط.

كان: از افعال ناقصه و ضمير مستتر در آن‌كه به « رباعى » راجع است اسمش مى‌باشد، فعل شرط و جواب آن به قرينه « يجعل » محذوف است.

كالعناق: جارّ و مجرور، خبر براى « كان ».

واو: عاطفه.

الذّراع: معطوف به « العناق ».

فى: حرف جرّ.

مدّ: مجرور به « فى ».

واو: عاطفه.

تأنيث: معطوف به « مدّ ».

واو: عاطفه.

عدّ الاحرف: مضاف و مضاف اليه، معطوف به « تأنيث ».

ترجمه:

مشروط باينكه اسم رباعى در داشتن حرف مدّ و مؤنّث بودن و تعداد حروف‌