***
٢- به راستى هر قدر انسان با قرآن آشناتر مى‌شود، به عمق اين گفتار على عليه السلام كه در «نهج البلاغه» آمده است بهتر پى مى‌برد كه فرمود: «درمان دردهاى خود را از قرآن بخواهيد» (فَاسْتَشْفُوهُ مِنْ ادْوائِكُمْ).
و اگر مسلمين جهان امروز با مشكلات و درد و رنج‌هاى بسيارى رو به رو هستند، همه به خاطر فراموش كردن اين كتاب آسمانى است؛ چرا كه در لابلاى آياتش دستورهائى نهفته، كه به كار گرفتن آنها مى‌تواند به همه بدبختى‌هاى كنونى پايان دهد، توطئه‌هاى دشمنان را در هم بشكند، فتنه‌ها را خاموش سازد، صفوف را متحد كند، زنجيرهاى اسارت را پاره نمايد، سطح افكار را بالا ببرد، نيات را خالص، و شرّ جنايتكاران بزرگ جهان را دفع كند و به نابسامانى‌ها سامان بخشد، ولى «وَ ما يَعْقِلُها الَّا ا لْعالِمُونَ»!
عيب بزرگ اينجاست كه، گروهى اصلًا قرآن را نمى‌خوانند، و آنها كه مى‌خوانند آخرين همتشان اين است كه تجويد و آهنگ آن را دست كنند.
***
٣- اين كه مى‌گوئيم قرآن نور و روشنائى است (قَدْ جائَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِيْنٌ)، حقيقتى است كه ما آن را لمس كرده‌ايم، اگر براى بعضى از دورافتادگان اين سخن نسيه باشد، براى ما كاملًا نقد است، به خدا سوگند كه ادامه كار روى قرآن و بررسى آيات نورانى آن در قلب و جان انسان، چنان نورانيت فوق‌العاده و لذت توصيف‌ناپذيرى ايجاد مى‌كند، كه جلوه‌هاى خدا را در اين آيات به خوبى مى‌توان مشاهده كرد، و از باده طهور عشق حق سرمست شد، هر چند بى‌خبران هنوز چيزى درنيافته‌اند.
به همين دليل، به همه راهيان راه حق و مشتاقان مخلص شناخت اسلام از تمام قشرها، توصيه مى‌كنيم هر چه مى‌توانيد به قرآن نزديك و نزديك‌تر شويد، و جمال