حرص و ولع و كارهاى بى‌رويه روزى انسان افزون مى‌شود، و با عفت و متانت و خويشتن‌دارى روزى كم خواهد شد.
در احاديث اسلامى تعبيرات جالبى در اين زمينه ديده مى‌شود.
در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: انَّ الرِّزْقَ لايَجُرُّهُ حِرْصُ حَرِيْصٍ، وَ لايَصْرِفُهُ كُرْهُ كارِهٍ: «روزى از سوى خداوند مقدر شده، نه حرص حريص آن را جلب مى‌كند، و نه اكراه افراد آن را منع مى‌نمايد». «١»
در حديث ديگرى از امام صادق عليه السلام در پاسخ كسى كه تقاضاى موعظه كرده بود، فرمود: وَ انْ كانَ الرِّزْقُ مَقْسُوماً فَالْحِرْصُ لِما ذا؟ ...: «هر گاه رزق قسمت شده است حرص براى چيست ...»؟. «٢»
هدف از اين بيانات، اين نيست كه جلو تلاش را بگيرد، بلكه افراد حريص را با توجه به مقدر بودن رزق، از حرصشان بازمى‌دارد.
اين نكته نيز قابل توجه است كه، در احاديث اسلامى، امور زيادى به عنوان وسيله جلب روزى يا موانع آن معرفى شده، كه هر يك به نوبه خود سازنده است.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: وَ الَّذِي بَعَثَ جَدِّي صلى الله عليه و آله بِالْحَقِّ نَبِيّاً انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لَيَرْزُقُ الْعَبْدَ عَلى‌ قَدْرِ الْمُرُوَّةِ، وَ انَّ الْمَعُونَةَ لَتَنْزِلُ عَلى‌ قَدْرِ شِدَّةِ الْبَلاءِ: «سوگند به كسى كه جدم را به حق به نبوت مبعوث كرده است، خداوند متعال انسان را به قدر مروت و شخصيتش روزى مى‌دهد، و كمك پروردگار، متناسب با شدت بلا و حادثه است». «٣»
در حديث ديگرى از همان حضرت آمده است: كَفُّ الاذى‌ وَ قِلَّةُ الصَّخَبِ