وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغاوِينَ: «در آن روز، بهشت را به پرهيزگاران نزديك مى‌كنند،* و دوزخ را براى گمراهان آشكار».
و اين نهايت لطف و احترام خدا به بندگان مؤمن است، كه بالاتر از آن تصور نمى‌شود.
تعبير به «غير بعيد» نيز به عنوان تأكيد است. «١»
به هر حال، مفهوم آيه اين است: اين مسأله در قيامت واقع مى‌شود، هر چند تعبير به فعل ماضى (أُزْلِفَت) شده است؛ زيرا حوادث مسلمى كه در آينده رخ مى‌دهد، در بسيارى از تعبيرات، به صورت فعل ماضى بيان مى‌شود، ولى، بعضى آن را واقعاً به صورت ماضى معنى كرده‌اند، و گفته‌اند: نزديك نمودن بهشت به پرهيزگاران در دنيا حاصل شده، چرا كه بهشت با آنها فاصله‌اى ندارد، بيرون رفتن از دنيا همان، و گام نهادن در بهشت همان!
اما با توجه به آيات قبل و بعد، كه سخن از صحنه قيامت مى‌گويد، اين معنى بعيد به نظر مى‌رسد، و مناسب همان تفسير اول است.
***
پس از آن در شرح اوصاف بهشتيان مى‌گويد: «اين بهشتى است كه به شما وعده داده مى‌شود، و از آن كسانى است كه به اطاعت فرمان خدا باز مى‌گردند، و عهد و پيمان‌ها و قوانين او را حفظ مى‌كنند» «هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِكلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ».
در اينجا به دو وصف از اوصاف آنها اشاره شده: «اواب» و «حفيظ».
«اواب» از ماده «اوب» (بر وزن ذوب)، به معنى بازگشت است، كه ممكن است به معنى توبه از گناهان كوچك و بزرگ باشد، و يا بازگشت به طاعت او، و