در آيه بعد مى‌گويد: «كسى كه ايمان به خدا و پيامبرش نياورده، سرنوشتش آتش دوزخ است؛ چرا كه ما براى كافران آتش فروزان فراهم كرده‌ايم» «وَ مَنْ لَمْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنا لِلْكافِرِينَ سَعِيراً». «١»

«سَعِيْر» به معنى «بر افروخته» است.
***
و سرانجام، در آخرين آيه مورد بحث، براى اثبات قدرت خداوند بر مجازات كافران و منافقان، مى‌فرمايد: «مالكيت و حاكميت آسمان‌ها و زمين از آن خدا است، هر كس را بخواهد مى‌بخشد، و هر كس را بخواهد، مجازات مى‌كند، و خداوند غفور و رحيم است» «وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً».
جالب اين كه: در اينجا مسأله غفران و آمرزش را بر مسأله عذاب مقدم مى‌دارد، و در آخر آيه باز هم تأكيد بر غفران و رحمت الهى مى‌كند؛ چرا كه هدف از تمام اين تهديدها و انذارها، تربيت است، و تربيت ايجاب مى‌كند كه راه بازگشت به روى گنهكاران و حتى كافران باز باشد، به خصوص اين كه سرچشمه بسيارى از اين موضع‌گيرى‌هاى منفى، جهل و ناآگاهى است، و در برابر اين گونه افراد، بايد اميد به آمرزش افزايش داده شود، شايد به راه آيند.
***
نكته:
توجيه گناه، يك بيمارى عمومى است!
هر قدر گناه سنگين باشد، به سنگينى توجيه گناه نيست؛ چرا كه گنهكار