تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٢
نكتهها:
١- اين همه آوازهها از او است!
بحثهاى اين آيات، در حقيقت اشارهاى است به اين معنى كه، هر گونه تدبيرى در اين عالم به ذات پاك خدا برمىگردد، از مسأله حيات و مرگ گرفته، تا خلقت پيچيده انسان از يك نطفه بى مقدار، و همچنين حوادث گوناگونى كه در طول زندگى انسانها رخ مىدهد، و او را به نحوى مىگرياند يا مىخنداند، همه از ناحيه او است.
در آسمان درخشندهترين ستارگان به فرمان او و تحت ربوبيتش قرار دارند، و در زمين غنا و بىنيازى انسانها به ذات پاكش باز مىگردد، و طبعاً «نشأه آخرت» نيز به فرمان او است، چرا كه آن هم حيات جديدى است در ادامه حيات اين جهان.
اين بيان، از يك سو، خط توحيد را مشخص مىسازد، و از سوى ديگر خط معاد را، چرا كه خالق انسان از يك نطفه بى مقدار در رحم، قادر بر تجديد حيات او نيز هست.
به تعبير ديگر، اينها همه بيانگر «توحيد افعالى» خدا، و «توحيد ربوبيت» است، آرى، «اين همه آوازهها از او است».
***
٢- شگفتىهاى ستاره شعرى
اين ستاره، همان گونه كه گفتيم، درخشندهترين ستارگان آسمان است، و به «شعراى يمانى» معروف است، چرا كه در سمت جنوب قرار دارد، و از آنجا كه «يمن» در جنوب جزيره است، آن را به اين نام مىناميدند.
گروهى از عرب مانند قبيله «خزاعه» آن را تقديس و پرستش مىنمودند، و