معنى اول مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
«مَعَرَّة» از ماده «عرّ» (بر وزن شرّ) و «عرّ» (بر وزن حرّ) در اصل به معنى بيمارى جرب، يك‌نوع عارضه شديد پوستى است، كه عارض بر انسان يا حيوانات مى‌شود، سپس توسعه داده شده و به هر گونه زيان و ضررى كه به انسان مى‌رسد اطلاق شده است.
پس از آن براى تكميل اين سخن، مى‌افزايد: «هدف اين بود كه خداوند هر كس را مى‌خواهد در رحمت خود وارد كند» «لِيُدْخِلَ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ».
آرى، خدا مى‌خواست مؤمنان مستضعف «مكّه» مشمول رحمت او باشند، و صدمه‌اى به آنها نرسد.
اين احتمال نيز داده شده كه: يك هدف از «صلح حديبيه»، اين بود كه گروهى از مشركان كه قابل هدايت بودند، هدايت شوند و وارد رحمت خدا گردند.
تعبير به «مَنْ يَشاء» (هر كس را بخواهد) به معنى كسانى است كه شايستگى و لياقت دارند؛ زيرا مشيت الهى هميشه از حكمت او سرچشمه مى‌گيرد، كه حكيم بدون دليل اراده‌اى نمى‌كند، و بى‌حساب كارى انجام نمى‌دهد.
و در پايان آيه، براى تأكيد بيشتر، مى‌افزايد: «اگر صفوف مؤمنان از كفار در «مكّه» جدا مى‌شد، و بيم از ميان رفتن مؤمنان «مكّه» نبود، ما كافران را به عذاب دردناكى مجازات مى‌كرديم، و آنها را با دست شما سخت كيفر مى‌داديم» «لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً».
درست است كه خداوند مى‌توانست، از طريق اعجاز اين گروه را از ديگران جدا كند، ولى سنت پروردگار،- جز در موارد استثنائى- انجام كارها از طريق اسباب عادى است.