تعبير به «مِنْ كُلِّ زَوْجٍ»، يا اشاره به مسأله زوجيت در عالم گياهان است، كه در موقع نزول اين آيات، هرگز به عنوان يك اصل كلى كشف نشده بود، و بعد از قرن‌ها، علم و دانش بشر پرده از روى آن برداشت، و يا به معنى اصناف و انواع مختلف گياهان است؛ چرا كه تنوع در عالم گياهان فوق‌العاده زياد و حيرت‌انگيز است.
***
در آيه بعد، نتيجه‌گيرى كرده، مى‌گويد: «همه اينها را به منظور بينائى و بيدارى بندگانى آفريديم، كه مى‌خواهند به سوى ما باز گردند و حق را دريابند» «تَبْصِرَةً وَ ذِكْرى‌ لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ». «١»

آرى، كسى كه قدرت بر آفرينش آسمان‌ها با آن همه عظمت و زيبائى، و زمين با اين همه نعمت و جمال و نظم و حساب دارد، چگونه نمى‌تواند مردگان را بار ديگر لباس حيات بپوشاند، و قيامتى بر پا كند؟ آيا اين قدرت عظيم خيره كننده دليل روشنى بر امكان معاد نيست؟!
***
در آيه بعد، پايه استدلال ديگرى را مى‌نهد و مى‌گويد: «و از آسمان، آبى پر بركت فرستاديم، و به وسيله آن باغ‌ها و دانه‌هائى را كه درو مى‌كنند رويانديم» «وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَأَنْبَتْنا بِهِ جَنَّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصِيدِ».
«جَنَّاتٍ» در اينجا اشاره به باغ‌هاى ميوه است، و «حَبَّ الْحَصِيدِ» (دانه‌هاى قابل درو) اشاره به حبوباتى همچون جو، گندم و مانند آن است كه مواد اصلى