لذا، در آيه بعد مى‌افزايد: «چون چنين است، واى در آن روز براى تكذيب كنندگان»! «فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ». «١»

آرى، در حالى كه وحشت و اضطراب ناشى از دگرگونى جهان، همگان را فرا گرفته، وحشت عظيم‌ترى به سراغ «مكذبين» مى‌آيد، كه همان عذاب الهى است؛ چرا كه «وَيْل» اظهار تاسف و اندوه است بر وقوع يك حادثه نامطلوب.
***
پس از آن به معرفى اين «مكذبين»، پرداخته، مى‌فرمايد: «همانها كه در سخنان باطل به بازى مشغولند» «الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ».
آيات قرآن را «دروغ»، معجزات پيامبر صلى الله عليه و آله را «سحر» مى‌خوانند، و آورنده آن را «مجنون» مى‌شمرند، همه حقايق را به بازى گرفته، و به سخريه و استهزاء در برابر آنها مى‌پردازند.
با سخنان باطل و بى‌منطق، به جنگ حق برمى‌خيزند، و براى رسيدن به مقصد خود، از هيچ تهمت و دروغى ابا ندارند.
«خَوض» (بر وزن حوض)، به معنى ورود در سخنان باطل است، و در اصل به معنى وارد شدن در آب و عبور از آن است.
***
بار ديگر براى معرفى آن روز، و بيان سرنوشت اين مكذبان، به توضيح ديگرى پرداخته، مى‌افزايد: «روزى كه آنها با خشونت و عنف به سوى آتش دوزخ رانده مى‌شوند» «يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلى‌ نارِ جَهَنَّمَ دَعًّا». «٢»

***