هم روبروى يكديگر قرار دارد.
تعبير به «مُتَّكِئِين»، اشاره به نهايت آرامش آنها است، زيرا انسان معمولًا در حال آرامش تكيه مى‌كند، و افرادى كه نگران و ناآرامند، معمولًا چنين نيستند.
سپس مى‌افزايد: «زنانى سفيدرو، زيبا، و درشت چشم، به همسرى آنها درمى‌آوريم» «وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِينٍ». «١»

***
اينها بخشى از نعمت‌هاى «مادى» و «معنوى» بهشتيان است، ولى به اين اكتفاء نمى‌كند، و بخش ديگرى از مواهب معنوى و مادى را نيز بر آن مى‌افزايد، مى‌فرمايد: «كسانى كه ايمان آوردند، و فرزندانشان به پيروى از آنها ايمان اختيار كردند، ما فرزندانشان را در بهشت، به آنها ملحق مى‌كنيم، بى‌آنكه از عمل آنها چيزى بكاهيم» «وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ».
اين نيز، خود يك نعمت بزرگ است كه انسان، فرزندان با ايمان و مورد علاقه‌اش را در بهشت در كنار خود ببيند، و از انس با آنها لذت برد، بى‌آنكه از اعمال او چيزى كاسته شود.
از تعبيرات آيه، برمى‌آيد كه منظور، فرزندان بالغى است كه در مسير پدران گام برمى‌دارند، در ايمان از آنها پيروى مى‌كنند، و از نظر مكتبى به آنها ملحق مى‌شوند.
اين گونه افراد، اگر از نظر عمل، كوتاهى و تقصيراتى داشته باشند، خداوند