«و اين نزد خدا پيروزى بزرگى است»! «وَ كانَ ذلِكَ عِنْدَ اللَّهِ فَوْزاً عَظِيماً». «١»

به اين ترتيب، خداوند در برابر آن چهار موهبتى كه به پيامبرش در «فتح المبين» داد، دو موهبت عظيم نيز به مؤمنان ارزانى داشت: بهشت جاويدان با تمام نعمت‌هايش، و عفو و گذشت از لغزش‌هاى آنها، علاوه بر سكينه و آرامش روحى كه در اين دنيا به آنها بخشيد، و مجموعه اين سه نعمت، فوز عظيم و پيروزى بزرگى است براى كسانى كه از اين بوته امتحان، سالم بيرون آمدند.
كلمه «فوز» كه در قرآن مجيد، معمولًا با توصيف «عظيم» ذكر شده، و گاهى نيز همراه با «مبين» و «كبير» آمده، بنا به گفته «راغب» در «مفردات» به معنى «پيروزى و نيل به خيرات توأم با سلامت» است، و اين در صورتى است كه نجات آخرت، در آن باشد، هر چند با از دست دادن مواهب مادى دنيا، همراه گردد.
طبق روايات معروفى، اميرمؤمنان على عليه السلام آنگاه كه فرق مباركش در محراب عبادت با شمشير جنايتكار روزگار «عبدالرحمن بن ملجم» شكافته شد، صدا زد: فُزْتُ وَ رَبِّ الْكَعْبَهِ: «سوگند به خداى «كعبه»، پيروز شدم» و سعادت‌نامه من، با خون سرم امضا شد!.
آرى، گاهى امتحانات پروردگار، آن چنان سخت و طاقت‌فرسا است كه ايمان‌هاى سست را از بيخ و بن بر مى‌كند، و قلب‌ها را واژگون مى‌كند، تنها مؤمنان راستين كه از نعمت سكينه و آرامش بهره‌مندند، مقاومت مى‌كنند، و از پيامدهاى آن در قيامت نيز بهره‌مند خواهند بود، و اين راستى فوز عظيمى است.