در دعاى معروفى كه در اعمال «ماه شعبان» از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده، مى‌خوانيم: وَ لا تَجْعَلِ الدُّنْيا أَكْبَرَ هَمِّنا وَ لا مَبْلَغَ عِلْمِنا: «خداوندا! دنيا را بزرگ‌ترين مشغوليات فكرى ما، و نهايت علم و آگاهى ما قرار مده». «١»
پايان آيه، اشاره به اين حقيقت است كه خداوند هم گمراهان را به خوبى مى‌شناسد، و هم هدايت يافتگان را، يكى را مشمول غضبش، و ديگرى را مشمول لطفش مى‌سازد، و در قيامت هر كدام را بر طبق اعمالشان جزا خواهد داد.
***
نكته:
سرمايه دنيا پرستان
قابل توجه اين كه در آيات فوق، در عين اين كه براى دنيا پرستان علمى قائل شده، آنها را گمراه مى‌شمرد، اين دليل بر آن است كه: از ديدگاه قرآن، علومى كه هدف نهائيش تنها وصول به ماديات باشد، و در ماوراى آن هدفى والاتر تعقيب نكند، علم نيست، ضلالت و گمراهى است، و اتفاقاً تمام بدبختى‌هائى كه در دنياى امروز وجود دارد، تمام جنگ‌ها و خونريزى‌ها، ظلم‌ها و تجاوزها، فسادها و آلودگى‌ها، از همين علوم ضلالت آفرين سرچشمه مى‌گيرد، از كسانى كه مبلغ و منتهاى علمشان همان حيات دنياست، و افق ديدشان از نيازهاى حيوانيشان فراتر نمى‌رود!
آرى، تا علم، ابزارى براى اهداف والاترى نشود، جهل است، و تا سرچشمه نور ايمان و وسيله‌اى در مسير آن نگردد، ضلال است.