شاهد ديگر اين تفسير، حديثى است كه از امام «على ابن موسى‌الرضا» عليه السلام آمده است: هنگامى كه «مأمون» از اين آيه سؤال كرد، امام عليه السلام در پاسخ فرمود:
«هيچ كس نزد مشركان «مكّه» گناهش سنگين‌تر از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله نبود؛ زيرا آنها ٣٦٠ «بت» مى‌پرستيدند، هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را به توحيد دعوت كرد، بسيار بر آنها گران آمد، گفتند: آيا او همه خدايان ما را تبديل به يك خدا كرده؟
چيز عجيبى است ... ما هرگز چنين چيزى را از پدران خود نشنيده‌ايم، اين فقط يك دروغ بزرگ است.
اما هنگامى كه خداوند، «مكّه» را براى پيامبرش (بعد از صلح حديبيه) گشود، خداوند فرمود: اى «محمّد»! صلى الله عليه و آله ما فتح مبينى را براى تو فراهم كرديم تا گناهان گذشته و آينده‌اى كه نزد مشركان عرب، به خاطر دعوت به توحيد داشته و دارى ببخشد؛ زيرا بعضى از مشركان «مكّه» آن روز ايمان آورده، و بعضى‌ها از «مكّه» بيرون رفتند و ايمان نياوردند، اما قادر بر انكار توحيد نبودند، لذا گناه پيامبر در نظر آنها نيز به خاطر پيروزى بخشوده شد».
هنگامى كه «مأمون» اين سخن را شنيد، عرض كرد: بارك اللَّه اى «ابو الحسن». «١»

***