تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٠
نخست مىفرمايد: «در زمين نشانههاى مهمى است براى آنها كه اهل يقينند و طالب حقند» «وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ».
به راستى، نشانههاى حق و قدرت بىپايان، علم و حكمت نامحدود خدا در همين كره خاكى، آن قدر فراوان است كه عمر هيچ انسانى كافى براى شناخت همه آنها نيست.
حجم زمين، فاصله آن با خورشيد، حركت آن به دور خود، و حركت آن به دور آفتاب، و نيروى جاذبه و دافعهاى كه از آن حجم، و اين حركت به وجود مىآيد، و كاملًا متعادل و معادل يكديگر است، و هماهنگى تمام اينها با هم تا شرايط حيات را بر صفحه زمين فراهم سازد، همه، از آيات بزرگ خدا است.
در حالى كه اگر يكى از اين حركات و رابطهها و ويژگىها، كمترين تغييرى پيدا كند، شرائط حيات و زندگى بر صفحه زمين بر هم مىخورد، و موازنهها به هم مىريزد.
موادى كه زمين را تشكيل داده، و منابع مختلفى كه در سطح و زير زمين براى حيات و زندگى آماده شده، هر يك نشانهاى از نشانههاى او است.
كوهها، دشتها، دره و جنگلها، رودها و چشمهها كه هر كدام نقش مؤثرى در ادامه حيات و هماهنگ ساختن شرائط آن دارد نشانههاى ديگرى است.
صدها هزار نوع از گياهان و حشرات و حيوانات (آرى صدها هزار نوع)، هر كدام با ويژگىها و عجائبش كه به هنگام مطالعه كتابهاى زمينشناسى و گياهشناسى و حيوانشناسى، انسان را در حيرت فرو مىبرد آيات ديگرى است.
در گوشه و كنار اين كره خاكى، اسرار جالبى است كه شايد كمتر كسى به آن