اما قرآن از نتيجه كار «فرعون» جبار و اعوانش، چنين خبر مى‌دهد: «ما او و لشكرش را گرفتيم و در دريا پرتاب كرديم، در حالى كه مرتكب اعمالى شده بود كه درخور سرزنش و ملامت بود» «فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ وَ هُوَ مُلِيمٌ». «١»

«يَم» به طورى كه از متون لغت و كتب حديث، استفاده مى‌شود، به معنى «دريا» است، و به رودخانه‌هاى عظيم همانند نيل نيز اطلاق مى‌شود «٢»
تعبير «نَبَذْناهُم» (آنها را افكنديم) اشاره به اين است كه «فرعون» با تمام قدرت و لشكريانش آن چنان در برابر اراده خداوند ضعيف بودند، كه همچون يك موجود بى‌مقدار آنها را در وسط درياى «نيل» افكند.
و تعبير «هُوَ مُلِيْم» (او شايسته سرزنش است)، اشاره به اين كه نه تنها مجازات الهى اين قوم را محو كرد، بلكه تاريخى كه از آنها باقى مانده، نام ننگين و اعمال شرم‌آور آنها را حفظ كرده، و از ظلم و جنايت و كبر و غرور آنها پرده برداشته است، به طورى كه همواره درخور سرزنش هستند.
***
پس آن گاه به سرنوشت اجمالى قوم ديگرى يعنى «قوم عاد» پرداخته، چنين مى‌گويد: «در سرگذشت «قوم عاد» نيز آيت و عبرتى است، در آن هنگام كه باد و طوفانى نازا و بى‌باران بر آنها فرستاديم» «وَ فِي عادٍ إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ».
عقيم بودن بادها، زمانى است كه ابرهاى باران‌زا با خود حمل نكند، گياهان