فِيمَ أَفْنَى عُمْرَهُ وَ فِيمَ أَذْهَبَ دَهْرَهُ وَ يَتَذَكَّرُ أَمْوَالًا جَمَعَهَا أَغْمَضَ فِي مَطَالِبِهَا وَ أَخَذَهَا مِنْ مُصَرَّحَاتِهَا وَ مُشْتَبِهَاتِهَا قَدْ لَزِمَتْهُ تَبِعَاتُ جَمْعِهَا وَ أَشْرَفَ عَلَى فِرَاقِهَا تَبْقَى لِمَنْ وَرَاءَهُ يَنْعَمُونَ فِيهَا وَ يَتَمَتَّعُونَ بِهَا!: «سكرات مرگ، توأم با حسرت از دست دادن آنچه داشتند بر آنها هجوم مى‌آورد، اعضاى بدنشان سست مى‌گردد، و رنگ از صورت‌هايشان مى‌پرد، كم‌كم مرگ در آنها نفوذ كرده، ميان آنها و زبانشان جدائى مى‌افكند، در حالى كه او هنوز در ميان خانواده خويش است، با چشمش مى‌بيند و با گوشش مى‌شنود و عقل و هوشش سالم است، (اما نمى‌تواند سخن بگويد)!
در اين مى‌انديشد كه: عمرش را در چه راه فانى كرده؟ و روزگارش را در چه راهى سپرى نموده است؟! به ياد ثروت‌هائى مى‌افتد كه در تهيه آن چشم بر هم گذارده، از حلال، حرام و مشكوك جمع‌آورى نموده، و تبعات و مسئوليت گردآورى آن را بر دوش مى‌كشد، در حالى كه هنگام جدائى و فراق از آنها رسيده، به دست بازماندگان مى‌افتد، آنها از آن متنعم مى‌شوند و بهره مى‌گيرند، اما مسئوليت و حسابش بر او است»!. «١»
و در جاى ديگر، اين معلم بزرگ جهان انسانيت هشدار مى‌دهد و مى‌فرمايد: فَإِنَّكُمْ لَوْ قَدْ عَايَنْتُمْ مَا قَدْ عَايَنَ مَنْ مَاتَ مِنْكُمْ لَجَزِعْتُمْ وَ وَهِلْتُمْ وَ سَمِعْتُمْ وَ أَطَعْتُمْ وَ لكِنْ مَحْجُوبٌ عَنْكُمْ مَا قَدْ عَايَنُوا وَ قَرِيبٌ مَا يُطْرَحُ الْحِجَابُ!: «اگر آنچه را مردگان شما مشاهده كرده‌اند، شما مى‌ديديد، وحشت مى‌كرديد، و ترسان مى‌شديد، سخنان حق را مى‌شنيديد و اطاعت مى‌كرديد، ولى آنها آنچه ديده‌اند از شما مستور است، و به زودى پرده‌ها كنار مى‌رود» (و شما هم مشاهده مى‌كنيد، اما افسوس ...). «٢»