خانواده‌ات از اين شهر حركت كن، و هيچ كس از شما پشت سرش را نگاه نكند، مگر همسرت كه او هم به همان بلائى كه آنها گرفتار مى‌شوند، گرفتار خواهد شد»!.
و در سوره «عنكبوت» آيه ٣٢، همين جريان به اين صورت بازگو شده است: قالَ إِنَّ فِيها لُوطاً قالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِيها لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ: «ابراهيم گفت: در اين شهر و آبادى كه شما فرشتگان تصميم نابودى آن را داريد، لوط زندگى مى‌كند، گفتند: ما به كسانى كه در آن هستند آگاهتريم، او و خانواده‌اش را نجات مى‌بخشيم، مگر همسرش كه در ميان مردم شهر مى‌ماند».
و باز همين موضوع در سوره «اعراف» آيه ٨٣، چنين منعكس شده است:
فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ: «ما او و خاندانش را نجات بخشيديم، جز همسرش كه همراه بازماندگان در شهر بود (و به سرنوشت آنها گرفتار شد)».
همان گونه كه ملاحظه مى‌كنيد، اين بخش از ماجراى «قوم لوط» در اين پنج سوره از قرآن، با عبارات مختلف بيان شده، كه همه آنها يك حقيقت را بازگو مى‌كند، ولى از آنجا كه ممكن است به يك حادثه از زواياى مختلف نگاه كرد، و در هر نگاه، بُعدى از آن را مشاهده نمود، در قرآن مجيد نيز، حوادث تاريخى غالباً به همين صورت مطرح و تكرار شده است، كه تعبيرات مختلف آيات فوق گواه اين معنى است، به علاوه چون قرآن، كتاب تربيت و انسان‌سازى است، و در مقام تربيت، گاه لازم مى‌شود روى يك مسأله مهم بارها تكيه شود، تا تأثير عميق در ذهن خواننده بگذارد، منتها اين تكرار بايد با تعبيرات جالب و دلنشين و گوناگون صورت گيرد تا ملال خاطرى حاصل نشود، و فصيح و بليغ باشد. «١»