عَلِيمٍ».
بديهى است، فرزند به هنگام تولد، «عالم» نيست، اما ممكن است استعدادى در او باشد كه در آينده عالم و دانشمند بزرگى شود، و منظور در اينجا همين است.
در اين كه، اين فرزند، «اسماعيل» عليه السلام بوده يا «اسحاق» عليه السلام؟ در ميان مفسران گفتگو است، هر چند مشهور اين است كه «اسحاق» عليه السلام بوده.
ولى اين احتمال كه «اسماعيل» عليه السلام باشد با توجه به آيه ٧١ سوره «هود» كه مى‌گويد: «فَبَشَّرْناها بِإِسْحاقَ» درست به نظر نمى‌رسد، بنابراين شكى نيست، زنى كه در آيات بعد سخن از او به ميان مى‌آيد همسر «ابراهيم» عليه السلام «ساره»، و اين فرزند «اسحاق» عليه السلام است.
***
«در اين هنگام، همسر ابراهيم جلو آمد، در حالى كه از خوشحالى و تعجب فرياد مى‌كشيد، به صورت خود زد گفت: آيا با اين كه من پيرزنى نازايم صاحب فرزندى خواهم شد»؟! «فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ».
در آيه ٧٢ سوره «هود» نيز مى‌خوانيم: قالَتْ يا وَيْلَتى‌ أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ وَ هذا بَعْلِي شَيْخاً: «گفت: اى واى بر من! آيا من فرزندى مى‌آورم در حالى كه پيرزنم، و اين شوهرم پيرمردى است، اين راستى چيز عجيبى است»!
بنابراين فرياد او فريادى از روى تعجب و توأم با شادى بوده است.
واژه «صَرَّة» از ماده «صرّ» (بر وزن شرّ)، در اصل به معنى بستن و به هم بستگى است، و به فرياد شديد و همچنين جمعيت متراكم نيز گفته مى‌شود، چرا كه داراى شدت و به هم پيوستگى است، به بادهاى شديد و سرد «صرصر»