حرمت و شخصيت افراد را در هم بشكند.
نه حق دارد حتى گمان بد ببرد، نه در زندگى خصوصى افراد به جستجو پردازد، و نه عيب پنهانى آنها را براى ديگران فاش كند.
به تعبير ديگر، انسان چهار سرمايه دارد كه همه آنها بايد در دژهاى اين قانون قرار گيرد و محفوظ باشد: جان، و مال، و ناموس، و آبرو.
تعبيرات آيات فوق و روايات اسلامى، نشان مى‌دهد: آبرو و حيثيت افراد، همچون مال و جان آنها است، بلكه از بعضى جهات، مهم‌تر است!
اسلام مى‌خواهد در جامعه اسلامى، امنيت كامل حكم‌فرما باشد، نه تنها مردم در عمل و با دست به يكديگر هجوم نكنند، بلكه از نظر زبان مردم، و از آن بالاتر از نظر انديشه و فكر آنان نيز در امان باشند، و هر كس احساس كند ديگرى، حتى در منطقه افكار خود، تيرهاى تهمت را به سوى او نشانه‌گيرى نمى‌كند، و اين امنيتى است در بالاترين سطح، كه جز در يك جامعه مذهبى و مؤمن امكان پذير نيست.
پيغمبر گرامى صلى الله عليه و آله در حديثى مى‌فرمايد: انَّ اللَّهَ حَرَّمَ مِنَ الْمُسْلِمِ دَمَهُ وَ مالَهُ وَ عِرْضَهُ، وَ انْ يُظَنَّ بِهِ ظَنَّ السُّوءِ: «خداوند خون و مال و آبروى مسلمان را بر ديگران حرام كرده، و همچنين گمان بد درباره او بردن». «١»
گمان بد، نه تنها به طرف مقابل و حيثيت او لطمه وارد مى‌كند، بلكه براى صاحب آن نيز بلائى است بزرگ؛ زيرا سبب مى‌شود كه او را از همكارى با مردم و تعاون اجتماعى بر كنار كند، و دنيائى وحشتناك، آكنده از غربت و انزوا فراهم سازد، چنان كه در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام آمده است: مَنْ لَمْ‌يُحْسِنْ ظَنَّهُ اسْتَوْحَشَ مِنْ كُلِّ احَدٍ: «كسى كه گمان خويش را نيك نگرداند (گمان بد داشته