بلكه تشريفات ورود در هر يك از آنها نيز بيانگر همين معنى است.
***
٢- آنها كه در اباطيل غوطه‌ورند
گرچه تكيه كلام قرآن، در آيات فوق، مشركان عصر پيامبرند، ولى بدون شك، اين آيات عموميت دارد، و همه مكذبان را شامل مى‌شود، حتى فلاسفه مادى كه در مشتى از خيالات و افكار ناقص غوطه‌ورند، حقايق عالم هستى را به بازى مى‌گيرند، و جز آنچه را با عقل قاصر خود دريافته‌اند به رسميت نمى‌شناسند، منتظرند همه چيز را در آزمايشگاه خود و زير «ميكروسكوپ» ببينند، حتى ذات پاك خدا را! و گرنه وجود او را به رسميت نمى‌شناسند.
اينها نيز مصداق «فِى خَوْضٍ يَلْعَبُون» هستند، و در انبوهى از خيالات و پندارهاى باطل غرقند.
عقل آدمى، با تمام فروغى كه دارد، در مقابل نور وحى، همچون شمعى در برابر آفتاب عالمتاب است، اين شمع، به او اجازه مى‌دهد كه از محيط تاريك جهان ماده بيرون آيد، در را به سوى عالم ماوراء طبيعت بگشايد، سپس در نور آفتاب وحى، به هر سو پرواز كند، و جهان بى‌كران را ببيند و بشناسد.
***