اگر تاكنون به شما فرزندى نداده، و در اواخر عمر مرحمت مى‌كند، آن هم حكمتى دارد.
جالب اين كه، در آيه ٧٣ سوره «هود» مى‌خوانيم كه فرشتگان به او گفتند: أَ تَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ: «آيا از فرمان خدا تعجب مى‌كنى؟ اين رحمت خدا و بركاتش بر خانواده شما است، كه او حميد و مجيد است».
تفاوت اين دو تعبير، به خاطر آن است كه فرشتگان، همه اين سخن‌ها را به «ساره» گفتند، منتهى در سوره «هود» به بخشى اشاره شده، و در اينجا به بخش ديگر، در آنجا سخن از رحمت و بركات خدا است، و تناسب با «حميد» و «مجيد» دارد (كسى كه او را در مقابل نعمت‌هايش حمد و تمجيد مى‌كنند).
ولى در اينجا سخن از آگاهى خداوند نسبت به عدم آمادگى اين دو همسر براى آوردن فرزند، و نازائى زن از نظر اسباب ظاهرى است، و متناسب اين است كه گفته شود: خدا از همه اينها آگاه مى‌باشد، و اگر سؤال شود چرا اين موهبت را در جوانى به آنها نداد؟ گفته مى‌شود: در اين امر حكمتى است؛ چرا كه او حكيم است.
***
نكته:
سخاوت پيامبران
بسيار مى‌شود كه بعضى از افراد خشك، سخاوت و بلندنظرى را با اسراف و تبذير اشتباه مى‌كنند، و خست و تنگ‌نظرى را با زهد و پارسائى.
قرآن، در آيات فوق، و آيات سوره «هود»، اين حقيقت را فاش بيان كرده كه پذيرائى از مهمان به طور گسترده و معقول، هرگز مخالف شرع نيست، بلكه،