و دلپذير در اين باره مى‌گويند» «فاكِهِينَ بِما آتاهُمْ رَبُّهُمْ». «١»

آرى، از خوشحالى در پوست نمى‌گنجند، پيوسته با هم مزاح مى‌كنند، و دل‌هاى آنها از هر گونه اندوه و غم تهى است، و آرامش فوق‌العاده‌اى را احساس مى‌كنند.
به خصوص اين كه: خدا به آنها اطمينان خاطر در برابر مجازات داده «و پروردگارشان آنان را از عذاب دوزخ نگاهداشته است» «وَ وَقاهُمْ رَبُّهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ».
اين جمله دو معنى مى‌تواند داشته باشد: نخست بيان نعمت مستقلى در مقابل نعمت‌هاى ديگر پروردگار، ديگر اين كه دنباله كلام سابق باشد، يعنى بهشتيان از دو چيز مسرورند: نخست به خاطر نعمت‌هائى كه خداوند به آنها داده، و ديگر به خاطر عذاب‌هائى كه از آنها دور ساخته است.
ضمناً تعبير «رَبَّهُم» (پروردگارشان) در هر دو جمله، اشاره‌اى است بر نهايت لطف خداوند، نسبت به آنها، و ادامه ربوبيتش در آن جهان.
***
بعد از اين اشاره اجمالى و سربسته به نعمت‌ها و سرور و شادمانى پرهيزگاران در بهشت، به شرح آن پرداخته، چنين مى‌گويد: «به آنها گفته مى‌شود بخوريد و بياشاميد گوارا»! «كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً».