از عذاب خدا بگريزيد و به سوى رحمتش برويد.
از نافرمانى‌ها و عصيانش فرار كنيد و به توبه و انابه متوسل شويد.
خلاصه، از زشتى‌ها، بدى‌ها، بى‌ايمانى، تاريكى، جهل، و عذاب جاويدان بگريزيد، و در آغوش رحمت حق و سعادت جاويدان قرار گيريد.
***
باز براى تأكيد بيشتر، روى مسأله يكتاپرستى تكيه كرده، مى‌فرمايد: «معبود ديگرى با خدا قرار ندهيد كه من براى شما از سوى او بيم‌دهنده آشكارى هستم»! «وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ».
اين احتمال وجود دارد كه، آيه قبل دعوت به اصل ايمان به خدا مى‌كند، و اين آيه دعوت به يگانگى ذات پاك او، بنابراين تكرار جمله «إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ» در يك مورد، به عنوان «انذار» بر ترك ايمان به خدا است، و در مورد ديگر «انذار» در برابر شرك و دوگانه پرستى، و به اين ترتيب، هر كدام اشاره به مطلب جداگانه‌اى است.
در بعضى از روايات از امام صادق عليه السلام نقل شده كه منظور از «فرار به سوى خدا»، حج و زيارت خانه او است، «١» روشن است كه منظور، ذكر يكى از مصاديق واضح فرار به سوى خدا مى‌باشد؛ چرا كه حج، انسان را به حقيقت توحيد و توبه و انابه آشنا مى‌سازد، و در پناه الطاف خداوندى جاى مى‌دهد.
***