و هر يك تفسيرى را برگزيده‌اند.
جمعى، آن را اشاره به «قرآن مجيد» مى‌دانند، چرا كه متناسب با آيات بعد درباره وحى است، و تعبير به «نجم» به خاطر اين است كه، عرب از چيزى كه تدريجاً و در فواصل مختلف انجام مى‌گيرد، تعبير به «نجوماً» مى‌كنند، (در اقساط وام‌ها و امور ديگرى از اين قبيل تعبير «نجوماً» بسيار به كار مى‌رود) و از آنجا كه قرآن در طول ٢٣ سال، و در مقاطع مختلف، بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شده است، به عنوان «نجم» از آن ياد شده، و منظور از «إِذا هَوى‌» نزول آن، بر قلب پاك رسول خدا صلى الله عليه و آله است.
جمعى ديگر، آن را اشاره به يكى از ستارگان آسمان مانند «ثريا» «١»
يا «شعرى» «٢»
دانسته‌اند، چرا كه اين ستارگان از اهميت خاصى برخوردار هستند.
بعضى نيز گفته‌اند: منظور از «النجم» شهاب‌هائى است كه به وسيله آن شياطين از صحنه آسمان رانده مى‌شوند، و عرب اين شهاب‌ها را «نجم» مى‌نامد.
ولى هيچ يك از اين چهار تفسير، دليل روشنى ندارد، بلكه ظاهر آيه آن چنان كه اطلاق واژه «النجم» اقتضاء مى‌كند، سوگند به همه ستارگان آسمان است كه از نشانه‌هاى بارز عظمت خداوند، و از اسرار بزرگ جهان آفرينش، و از مخلوقات فوق‌العاده عظيم پروردگار است.
اين نخستين بار نيست كه قرآن به موجودات عظيمى از جهان خلقت سوگند ياد مى‌كند، در آيات ديگر قرآن نيز به خورشيد و ماه و مانند آن، سوگند