در «صحيح مسلم» نيز از رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين نقل شده كه، روزى فرمود:
وَدِدْتُ انَّا قَدْ رَأَيْنا اخْوانِنا: «دوست مى‌داشتم برادرانمان را مى‌ديديم»!.
قالُوا: أَ وَ لَسْنا اخْوانَكَ يا رَسُولَ اللَّهِ؟!: «گفتند: آيا ما برادران تو نيستيم اى رسول خدا»؟!
فرمود: انْتُمْ اصْحابِي وَ اخْوانُنَا الَّذِيْنَ لَمْ‌يَأْتُوا بَعْدُ: «شما اصحاب من هستيد، اما برادران ما هنوز نيامده‌اند»!! «١»
عقل و منطق نيز همين را مى‌گويد كه، ديگران كه تحت پوشش تعليمات مستمر پيامبر صلى الله عليه و آله در شب و روز نبوده‌اند، و در عين حال، همانند ياران پيامبر صلى الله عليه و آله يا بيش از آنها ايمان و عمل صالح داشته‌اند، برترند.
٣- اين سخن از نظر تاريخى نيز بسيار آسيب پذير است؛ چرا كه بعضى از صحابه را مى‌بينيم كه بعد از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و يا حتى در عصر خود او، راه خطا پيمودند.
ما چگونه مى‌توانيم كسانى را كه آتشِ «جنگ جمل» را افروختند، و آن همه مسلمانان را به كشتن دادند، و بر روى خليفه به حق پيامبر صلى الله عليه و آله شمشير كشيدند، از گناه تبرئه كنيم؟!
يا كسانى كه در «صفين» و «نهروان» اجتماع كردند، و سر به شورش در برابر وصى و جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله و برگزيده مسلمين برداشتند، و خون‌هاى بى‌حساب ريختند، مشمول رضاى خدا بدانيم، و بگوئيم: گرد و غبار عصيان نيز بر دامان آنها ننشسته است؟!