١٢٤ سوره «بقره» مى‌خوانيم: وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً: «به خاطر بياور زمانى را كه خداوند ابراهيم را با دستوراتى آزمود، و او از عهده همه اين امتحانات برآمد و آنها را تكميل كرد، و خداوند به او فرمود من تو را پيشواى مردم قرار دادم».
بعضى از مفسران، در توضيح اين آيه گفته‌اند: بَذَلَ نَفْسَهُ لِلْنِّيْرانِ، وَ قَلْبَهُ لِلْرَّحْمنِ وَ وَلَدَهُ لِلْقُرْبانِ وَ مالَهُ لِلْإِخْوانِ: «ابراهيم در راه خدا تن را به آتش سپرد و قلبش را به خدا، فرزندش را به قربانى، و اموالش را به برادران و ياران». «١»
***
آيا با خبر نشده است كه در تمام اين كتب آسمانى اين حكم نازل شده، كه «هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمى‌كشد»؟! «أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌».
«وِزْر» در اصل از «وزر» (بر وزن خطر) گرفته شده، كه به معنى پناهگاه‌هاى كوهستانى است، سپس واژه «وزر» به بارهاى سنگين اطلاق گرديده، به خاطر شباهتى كه با سنگ‌هاى عظيم كوه دارد، و بعد از آن به گناه نيز اطلاق شده؛ چرا كه بار سنگينى بر دوش انسان مى‌نهد.
منظور از «وازره» انسانى است كه تحمل «وزر» مى‌كند. «٢»
***
سپس، براى توضيح بيشتر مى‌افزايد: «آيا خبر ندارد كه در اين كتب آسمانى آمده است براى انسان بهره‌اى جز سعى و كوشش او نيست»؟! «وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى‌». «٣»

«سَعى‌» در اصل، به معنى راه رفتن سريع است كه به مرحله دويدن نرسيده،