مى‌كند، درك اين موضوع به او توان و نيرو مى‌بخشد، و هم احساس مسئوليت بيشتر.
و از آنجا كه راز و نياز با خدا، و نيايش و عبادت او، و تسبيح و تقديس ذات پاك او، به انسان آرامش و نيرو مى‌بخشد، به دنبال دستور صبر، مى‌فرمايد:
«هنگامى كه برمى‌خيزى، تسبيح و حمد پروردگارت را به جا آور»! «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ».
هنگامى كه در سحرگاه براى عبادت و نماز شب برمى‌خيزى.
هنگامى كه از خواب براى اداى نماز واجب برمى‌خيزى.
و هنگامى كه از هر مجلس و محفلى برمى‌خيزى، حمد و تسبيح او كن.
مفسران در اين آيه، تفسيرهاى گوناگونى دارند، ولى جمع ميان همه اينها نيز ممكن است، چه در سحرگاه براى نماز شب، و چه بعد از خواب براى اداى فريضه، و چه بعد از قيام از هر مجلس باشد.
آرى، روح و جانت را به تسبيح و حمد خدا نور و صفا ببخش، زبانت را به ذكر او خوشبو كن، از ياد او مدد بگير، و براى مبارزه با كارشكنى‌هاى دشمن آماده شو!
در روايات متعددى آمده است: پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه از مجلس برمى‌خاست، تسبيح و حمد خدا به جا مى‌آورد و مى‌فرمود: انَّهُ كَفَّارَةُ الْمَجْلِسِ: «اين تسبيح و حمد، كفّاره مجلس است»!. «١»
از جمله در حديثى آمده است، پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه از مجلس برمى‌خاست مى‌فرمود: «سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ بِحَمْدِكَ اشْهَدُ انْ لا الهَ الَّا انْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَ أَتُوبُ الَيْكَ».