٤٢- كه بر هيچ چيز نمى‌گذشت مگر اين كه آن را همچون استخوان‌هاى پوسيده مى‌ساخت.
٤٣- و نيز در سرگذشت قوم «ثمود» عبرتى است آن گاه كه به آنان گفته شد: «مدتى كوتاه بهره‌مند باشيد»!
٤٤- آنها از فرمان پروردگارشان سر باز زدند، و صاعقه آنان را فرا گرفت در حالى كه نگاه مى‌كردند.
٤٥- چنان بر زمين افتادند كه توان برخاستن نداشتند و نتوانستند از كسى يارى طلبند!
٤٦- همچنين قوم نوح را پيش از آنها (هلاك كرديم،) چرا كه قوم فاسقى بودند.
تفسير:
اين همه درس عبرت در تاريخ پيشينيان
قرآن در اين آيات، در تعقيب داستان «قوم لوط»، و عاقبت دردناكى كه بر اثر گناهان بسيار زشت و ننگين پيدا كردند، اشاره به سرگذشت چند قوم ديگر از اقوام پيشين مى‌كند.
نخست مى‌فرمايد: «در موسى و تاريخ زندگى او نيز نشانه و درس عبرتى بود، در آن هنگام كه او را به سوى فرعون با دليل روشنى فرستاديم» «وَ فِي مُوسى‌ إِذْ أَرْسَلْناهُ إِلى‌ فِرْعَوْنَ بِسُلْطانٍ مُبِينٍ».
«سُلْطان» چيزى است كه مايه تسلط گردد، و منظور در اينجا معجزه يا دليل و منطق نيرومند عقلى يا هر دو است، كه موسى عليه السلام در برابر «فرعون» از آن استفاده كرد.
تعبير «سُلْطانٍ مُبِيْن»، در آيات مختلف قرآن بسيار به كار رفته، و غالباً به