چهره اين مردان الهى را به طور كامل ترسيم مى‌كند.
بعضى نيز گفته‌اند: اين آيه، اشاره به سجده‌گاه آنها در قيامت است، كه همچون ماه به هنگام بدر مى‌درخشد!
البته، ممكن است پيشانى آنها در قيامت چنين باشد، ولى آيه از وضع ظاهرى آنها در دنيا خبر مى‌دهد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام نيز آمده كه در تفسير اين جمله فرمود: هُوَ السَّهَرُ فِى الصَّلاةِ: «منظور بيدار ماندن در شب براى نماز است» (كه آثارش در روز در چهره آنها نمايان است). «١»
جمع ميان اين معانى كاملًا ممكن است.
به هر حال، قرآن بعد از بيان همه اين اوصاف، مى‌افزايد: «اين توصيف آنها (ياران محمّد صلى الله عليه و آله) در تورات است» «ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ».
اين حقيقتى است كه از پيش گفته شده، و توصيفى است در يك كتاب بزرگ آسمانى، كه از پيش از هزار سال قبل نازل شده است.
ولى، نبايد فراموش كرد كه تعبير «وَ الَّذِيْنَ مَعَهُ» (آنها كه با او هستند)، سخن از كسانى مى‌گويد، كه در همه چيز با پيامبر صلى الله عليه و آله بودند، در فكر و عقيده و اخلاق و عمل، نه تنها كسانى كه همزمان با او بودند، هر چند خطشان با او متفاوت بود.
سپس، به توصيف آنها در يك كتاب بزرگ ديگر آسمانى، يعنى «انجيل» پرداخته، چنين مى‌گويد: «توصيف آنها در انجيل همانند زراعتى است كه جوانه‌هاى خود را خارج ساخته، سپس به تقويت آن پرداخته، تا محكم شده و بر پاى خود ايستاده است، و به قدرى نمو و رشد كرده و پر بركت شده، كه زارعان را به شگفتى وا مى‌دارد» «وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ