سنگين)، سپس انفجار عظيم و بى نهايت وحشتناكى در آن رخ داده، و به دنبال آن، اجزاى جهان متلاشى شده، و به صورت كرات درآمده، و به سرعت در حالت عقب‌نشينى و توسعه است.
اما در مورد خلقت زمين واژه «ماهِدُون»، تعبير لطيفى است كه نشان مى‌دهد خداوند زمين را با تمام وسائل استراحت، براى زندگى انسان‌ها «ممهد» و آماده ساخته است؛ زيرا «ماهد» از ماده «مهد»، به معنى گاهواره و يا هر محلى است كه براى استراحت آماده مى‌كنند، چنين محلى، بايد آرام، مطمئن، محفوظ و گرم و نرم باشد، و تمام اين شرائط در كره زمين حاصل است.
به فرمان الهى، از يكسو سنگ‌ها نرم و تبديل به خاك شده، و از سوى ديگر، صلابت كوه‌ها و پوسته سخت زمين آن را در برابر فشار جزر و مد، مقاوم ساخته، از سوى سوم، قشر هوائى كه گرداگرد آن را فرا گرفته، هم حرارت خورشيد را در خود نگه مى‌دارد، و همچون لحاف بزرگى بر اين بستر گسترده افتاده، و هم سپر نيرومندى است در برابر هجوم سنگ‌هاى آسمانى كه آنها را به محض ورود به قلمرو زمين، آتش زده، خاكستر مى‌كند.
و به اين ترتيب، تمام شرائط آسايش از سوى خداوند براى پذيرائى از انسان كه ميهمان خدا در اين كره خاكى است فراهم شده است.
***
بعد از آفرينش آسمان‌ها و زمين، نوبت به موجودات مختلف آسمانى و زمين و انواع گياهان و حيوانات مى‌رسد، و در اين باره در آيه بعد مى‌فرمايد: «ما از هر چيز دو زوج آفريديم، شايد شما متذكر شويد» «وَ مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ خَلَقْنا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ».
بسيارى از مفسران «زوج» را در اينجا به معنى «اصناف مختلف» دانسته، و