تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٦
١٤ قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا قُلْ لَمْتُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا وَ لَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ إِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لايَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمالِكُمْ شَيْئاً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
١٥ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْيَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ
ترجمه:
١٤- عربهاى باديهنشين گفتند: «ايمان آوردهايم». بگو: «شما ايمان نياوردهايد، ولى بگوئيد اسلام آوردهايم، اما هنوز ايمان وارد قلب شما نشده است؛ و اگر از خدا و رسولش اطاعت كنيد، چيزى از پاداش كارهاى شما را فروگذار نمىكند، خداوند، آمرزنده مهربان است».
١٥- مؤمنان واقعى تنها كسانى هستند كه به خدا و رسولش ايمان آوردهاند، سپس هرگز شك و ترديدى به خود راه نداده، و با اموال و جانهاى خود در راه خدا جهاد كردهاند؛ آنها راستگويانند.
شأن نزول:
بسيارى از مفسران، شأن نزولى براى آيه ذكر كردهاند كه خلاصهاش چنين است:
جمعى از طايفه «بنى اسد» در يكى از سالهاى قحطى و خشكسالى وارد «مدينه» شدند، و به اميد گرفتن كمكى از پيامبر صلى الله عليه و آله شهادتين بر زبان جارى كرده،