هستند»، در حالى كه مى‌دانيم همه آنها دروغگو هستند. «١»
اما فرق ميان «اذن» و «رضا» از اين نظر است كه، «اذن» در جائى مى‌گويند كه شخص رضايت باطنى خويش را آشكار كند، ولى «رضايت» اعم از آن است، و به معنى ملايمت طبع با انجام كار يا چيزى است، و از آنجا كه گاه كسى اذنى مى‌دهد در حالى كه رضايت قلبى ندارد، در آيه فوق براى تأكيد، بعد از «اذن» مسأله «رضا» نيز آمده است، هر چند در مورد خداوند متعال، «اذن» از «رضا» جدا نيست، و تقيه درباره او معنى ندارد.
***
نكته‌ها:
١- گسترش دامنه آرزوها!
آرزو و تمنّى از محدود بودن قدرت انسان و ناتوانى او سرچشمه مى‌گيرد؛ زيرا هر گاه به چيزى علاقه داشت و به آن نرسيد، شكل آرزو و تمنّى به خود مى‌گيرد، و اگر هميشه خواستن توانستن بود، و هر چه مى‌خواست فوراً به آن دست مى‌يافت، آرزو معنى نداشت.
البته تمنّيات انسان، گاهى صادق است و از روح بلند او سرچشمه مى‌گيرد، و عاملى است براى حركت و تلاش و جهاد و سير تكاملى او، مثل اين كه انسان آرزو مى‌كند در علم و دانش و تقوا و شخصيت و آبرو سرآمد جهانيان باشد.
ولى، بسيار مى‌شود كه اين آرزوها كاذب است، و درست بر عكس