٤٤ وَ إِنْ يَرَوْا كِسْفاً مِنَ السَّماءِ ساقِطاً يَقُولُوا سَحابٌ مَرْكُومٌ
٤٥ فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ
٤٦ يَوْمَ لايُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
٤٧ وَ إِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذاباً دُونَ ذلِكَ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لايَعْلَمُونَ
٤٨ وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ
٤٩ وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبارَ النُّجُومِ
ترجمه:
٤٤- آنها (چنان لجوجند كه) اگر ببينند قطعه سنگى از آسمان (براى عذابشان) سقوط مى‌كند مى‌گويند: «اين ابر متراكمى است»!
٤٥- حال كه چنين است آنها را رها كن تا روز مرگ خود را ملاقات كنند!
٤٦- روزى كه نقشه‌هاى آنها سودى به حالشان نخواهد داشت و (از هيچ سو) يارى نمى‌شوند!
٤٧- و براى ستمگران عذابى قبل از آن است (در همين جهان)؛ ولى بيشترشان نمى‌دانند!
٤٨- در راه ابلاغ حكم پروردگارت صبر و استقامت كن، چرا كه تو در حفاظت ما قرار دارى. و هنگامى كه برمى‌خيزى پروردگارت را تسبيح گوى!
٤٩- به هنگام شب او را تسبيح كن و به هنگام پشت كردن ستارگان (و طلوع صبح)!