تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٣

٢٤ أَمْ لِلْإِنْسانِ ما تَمَنَّى
٢٥ فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَ الْأُولى‌
٢٦ وَ كَمْ مِنْ مَلَكٍ فِي السَّماواتِ لا تُغْنِي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً إِلَّا مِنْ بَعْدِ أَنْ يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَرْضى‌
ترجمه:
٢٤- يا آنچه انسان تمنا دارد به آن مى‌رسد؟!
٢٥- در حالى كه آخرت و دنيا از آن خداست!
٢٦- و چه بسيار فرشتگان آسمان‌ها كه شفاعت آنها سودى نمى‌بخشد مگر پس از آن كه خدا براى هر كس بخواهد و راضى باشد اجازه (شفاعت) دهد.
تفسير:
شفاعت هم به اذن او است
اين آيات، همچنان خرافه بت‌پرستى را تعقيب و محكوم مى‌كند، و ادامه‌اى است براى آيات قبل.
نخست، به آرزوهاى بى‌اساس بت‌پرستان و انتظاراتى كه از بت‌ها داشتند پرداخته مى‌گويد: «آيا آنچه انسان آرزو مى‌كند به آن مى‌رسد»؟! «أَمْ لِلْإِنْسانِ ما تَمَنَّى».
آيا ممكن است اين اجسام بى‌روح و بى‌ارزش، به شفاعت او در پيشگاه خدا برخيزند؟ و يا در مشكلات و گرفتارى‌ها در دنيا و آخرت به او پناه بدهند؟