خدا گردد، و به طاعت او اقبال كند، و از هر گناه و لغزشى توبه نمايد، و اين حال را تا پايان عمر ادامه دهد، و با همين حالت وارد عرصه محشر گردد.
***
سپس، مى‌افزايد: كسانى كه داراى اين چهار صفتند، هنگامى كه بهشت به آنها نزديك مى‌شود «فرشتگان الهى به عنوان احترام و اكرام به آنها مى‌گويند: به سلامت وارد بهشت شويد» «ادْخُلُوهَا بِسَلامٍ».
سلامت از هر گونه بدى، ناراحتى، آفت، بلا، كيفر و عذاب، سلامت كامل از نظر جسم و جان!
آن گاه براى آرامش خاطر آنها اضافه مى‌كنند: «امروز، روز جاودانى است، جاودانى نعمت‌ها، و جاودانى بهشت با تمام مواهبش» «ذَلِك يَوْمُ الخُلُودِ».
***
و به دنبال اين دو موهبت (بشارت سلامت، و بشارت خلود و جاودانگى در بهشت)، خداوند منان دو بشارت ديگر به آنها مى‌دهد كه مجموعاً چهار بشارت است، همانند چهار وصفى كه آنها داشتند، مى‌فرمايد: «هر چه بخواهند در بهشت براى آنها هست» «لَهُم مَّا يَشاءُونَ فِيهَا».
علاوه بر آن «نزد ما نعمت‌هاى ديگرى است» كه هرگز به فكر آنها نرسيده است تا تمنايش كنند «وَ لَدَيْنَا مَزِيدٌ».
تعبيرى از اين زنده‌تر و رساتر و دل‌انگيزتر تصور نمى‌شود، نخست مى‌گويد: بهشتيان هر چه بخواهند (با وسعت معنى اين جمله) از انواع مواهب، بدون استثناء، در اختيارشان قرار مى‌گيرد، و افزون بر اين، نعمت‌ها و مواهبى است كه هرگز به فكر هيچ انسانى نرسيده، و از خاطر هيچ كس خطور نكرده، اما خداوند رحمان و رحيم، كه پرهيزگاران بهشتى را مشمول الطاف خاصش كرده،