چون پيامبرى دست به چنين كارى زده است، دليل بر محبوبيت آن است، ولى، البته آن گونه پذيرائى كه شعاعش ديگران را هم در برگيرد، آن چنان كه رسم افراد شريف سخاوتمند است.
خداوند، هرگز بهره‌گيرى از مواهب زندگى را تحريم نكرده، و داشتن اموال حلالى را همانند ابراهيم عليه السلام كه ديگران هم از آن بهره گيرند عيب نشمرده است.
ابراهيم عليه السلام با آن اموال سرشار، هرگز از ياد خدا غافل نشد، و هيچ وقت دلبستگى اسارت‌گونه به آن نيافت، و در هيچ زمان، منافع آن را منحصر به خود نساخت.
قرآن در آيه ٣٢ سوره «اعراف» مى‌گويد: قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ: «بگو چه كسى زينت‌هاى خدا را كه براى بندگانش آفريده، و روزى‌هاى پاكيزه را تحريم كرده است؟ بگو: اينها در زندگى دنيا از آن كسانى است كه ايمان آورده‌اند (هر چند ديگران نيز با آنها مشاركت دارند، ولى) در قيامت خالص براى مؤمنان خواهد بود، اين چنين آيات خود را براى كسانى كه آگاهند شرح مى‌دهيم».
در اين زمينه بحث مشروحى در جلد ششم، صفحه ١٥٠ به بعد، ذيل آيه ٣٢ سوره «اعراف» آورده‌ايم.
***