آيه فوق را اشاره به اصناف مختلف موجودات اين جهان مى‌دانند كه به صورت «زوج»، «زوج» درآمده است، مانند شب و روز، نور و ظلمت، دريا و صحرا، خورشيد و ماه، نر و ماده، و غير اينها.
ولى چنان كه قبلًا ذيل آيات مشابه نيز گفته‌ايم، «زوجيت» در اين گونه آيات مى‌تواند اشاره به معنى دقيق‌ترى باشد؛ زيرا واژه «زوج» را معمولًا به دو جنس «نر» و «ماده» مى‌گويند، خواه در عالم حيوانات باشد يا گياهان، و هر گاه آن را كمى توسعه دهيم، تمام نيروهاى «مثبت» و «منفى» را شامل مى‌شود، و با توجه به اين كه، قرآن در آيه فوق مى‌گويد: «مِنْ كُلِّ شَىْ‌ء» (از همه موجودات) نه فقط موجودات زنده، مى‌تواند اشاره به اين حقيقت باشد كه تمام اشياء جهان از ذرات مثبت و منفى ساخته شده، و امروز از نظر علمى مسلم است كه «اتم‌ها» از اجزاء مختلفى تشكيل يافته‌اند، از جمله اجزائى كه داراى بار الكتريسته «منفى» هستند، و «الكترون» ناميده مى‌شوند، و اجزائى كه داراى بار الكتريسته «مثبت» هستند، و «پروتون» نام دارند.
بنابراين الزامى نيست كه «شى‌ء» را حتماً به معنى حيوان يا گياه تفسير كنيم، و يا زوج را به معنى صنف بدانيم. «١»
و در عين حال هر دو تفسير قابل جمع است.
ضمناً جمله «لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ» اشاره به اين است كه، «زوجيت» و تعدد و دوگانگى در تمام اشياء جهان، انسان را متذكر اين معنى مى‌كند كه خالق جهان، واحد و يگانه است، زيرا دوگانگى از ويژگى‌هاى مخلوقات است.
در حديثى از امام على بن موسى الرضا عليه السلام نيز به اين معنى اشاره شده، آنجا