به اين ترتيب، سخن از بادها، سپس ابرها، و بعد از آن نهرها، و سرانجام روئيدن گياهان است كه تناسب نزديكى با مسأله معاد كه بعد از آن آمده دارد؛ زيرا مى‌دانيم: يكى از دلائل امكان معاد، مسأله زنده كردن زمين‌هاى مرده به وسيله نزول باران است، كه بارها در قرآن به عبارات مختلف ذكر شده است.
اين احتمال نيز داده شده كه: اين چهار وصف، همگى اوصاف بادها باشد، بادهائى كه ابرها را توليد مى‌كند، و بادهائى كه آنها را بر دوش خود حمل مى‌نمايد، و بادهائى كه آنها را به هر سو مى‌راند، و بادهائى كه دانه‌هاى باران را به هر طرف مى‌پاشد. «١»
با توجه به اين كه تعبيرات اين آيات جامع و كلى است، مى‌تواند همه اين معانى را در خود جاى دهد، ولى عمده همان تفسير اول است.
در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد: اگر منظور فرشتگان است، فرشتگان چه امورى را تقسيم مى‌كنند؟
در پاسخ مى‌گوئيم: اين تقسيم كار، ممكن است مربوط به كل تدبير اين عالم باشد، كه گروههائى از فرشتگان الهى به فرمان او تدبير امور آن را بر عهده دارند، و نيز ممكن است مربوط به تقسيم ارزاق، و يا تقسيم قطرات باران بر مناطق روى زمين باشد. «٢»
***
بعد از ذكر اين چهار سوگند، كه همه بيانگر اهميت مطلبى است كه بعد از آن مى‌آيد، مى‌فرمايد: «آنچه به شما وعده داده شده است قطعاً راست است» «إِنَّما