تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٤
تعبير به «مرده» به خاطر آن است كه «غيبت»، در غياب افراد صورت مىگيرد، كه همچون مردگان قادر بر دفاع از خويشتن نيستند.
و اين ناجوان مردانهترين ستمى است كه ممكن است انسان درباره برادر خود، روا دارد.
آرى، اين تشبيه، بيانگر زشتى فوقالعاده غيبت و گناه عظيم آن است.
در روايات اسلامى- چنان كه خواهد آمد- نيز، اهميت فوقالعادهاى به مسأله «غيبت» داده شده است، و كمتر گناهى است كه مجازات آن از نظر اسلام تا اين حد سنگين باشد.
و از آنجا كه ممكن است، افرادى آلوده به بعضى از اين گناهان سهگانه باشند، و با شنيدن اين آيات متنبه شوند، و در صدد جبران بر آيند، در پايان آيه راه را به روى آنها گشوده، مىفرمايد: «تقواى الهى، پيشه كنيد و از خدا بترسيد، كه خداوند توبه پذير و مهربان است» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ».
نخست بايد روح تقوا و خدا ترسى زنده شود، و به دنبال آن توبه از گناه صورت گيرد، تا لطف و رحمت الهى شامل حال آنها شود.
***
نكتهها:
١- امنيت كامل و همه جانبه اجتماعى
دستورهاى ششگانهاى كه در دو آيه فوق مطرح شده، (نهى از سخريه، عيبجوئى، القاب زشت، گمان بد، تجسس، و غيبت) هرگاه به طور كامل در يك جامعه پياده شود، آبرو و حيثيت افراد جامعه را از هر نظر بيمه مىكند، نه كسى مىتواند به عنوان خود برتربينى، ديگران را وسيله تفريح و سخريه قرار دهد، و نه مىتواند زبان به عيبجوئى اين و آن بگشايد، و نه با القاب زشت،