سوى خداوند بازگو مى‌كند. «١»
مى‌فرمايد: «ما تمام مؤمنانى را كه در شهرهاى قوم لوط زندگى مى‌كردند، قبل از نزول بلا خارج كرديم» «فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ».
***
«ولى در تمام اين مناطق جز يك خانواده با ايمان نيافتيم»! «فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ».
آرى، ما هرگز خشك و تر را با هم نمى‌سوزانيم، و عدالت ما اجازه نمى‌دهد مؤمن را گرفتار سرنوشت كافر كنيم، حتى اگر در ميان ميليون‌ها نفر بى‌ايمان و مجرم، يك فرد با ايمان و پاك باشد، نجاتش مى‌دهيم.
اين همان مطلبى است كه در سوره «حجر» آيات ٥٩ و ٦٠ به اين صورت آمده: إِلَّا آلَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمْ أَجْمَعِينَ* إِلَّا امْرَأَتَهُ قَدَّرْنا إِنَّها لَمِنَ الْغابِرِينَ: «مگر خاندان لوط كه همگى آنها را نجات خواهيم داد* به جز همسرش كه مقدر داشتيم در شهر بماند و هلاك شود»!
و در سوره «هود» آيه ٨١ مى‌خوانيم: فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَ لايَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُها ما أَصابَهُمْ: «شب هنگام با