«بيفكن!، بيفكن!» ... و استعمال تثنيه در مخاطب واحد، در لغت عرب وجود دارد، اما اين تفسير، بسيار بعيد به نظر مى‌رسد، و تفسير اول از همه مناسب‌تر است.
***
در آيه بعد، به چند وصف از اوصاف زشت و مذموم اين كافران عنيد اشاره كرده، مى‌گويد: «آن كس كه شديداً مانع خير است، متجاوز است، و در شك و ترديد، بلكه ديگران را به شك و ترديد مى‌افكند» «مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ مُرِيبٍ».
«مَنّاع» به حكم اين كه صيغه مبالغه است، به كسى گفته مى‌شود كه بسيار از چيزى منع مى‌كند، بنابراين «مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ» كسى است كه به هر صورت مخالف هر كار خير است.
در بعضى از روايات آمده: اين آيه درباره «وليد بن مغيره» نازل شد، آنجا كه به فرزندان برادرش مى‌گفت: هر كس از شما اسلام را بپذيرد، من تا زنده‌ام كمكى به او نخواهم كرد. «١»

«مُعْتَد» به معنى متجاوز است، خواه متجاوز به حقوق ديگران باشد، يا از حدود احكام الهى تجاوز كند.
«مُرِيْب» از ماده «ريب» به معنى شخصى است كه در شك است، شكى توأم با بدبينى كه سرانجام پرده از روى آن برداشته مى‌شود، و يا ديگران را با گفتار و عمل خود به شك مى‌اندازد، و باعث گمراهى آنها مى‌شود.
***
باز در ادامه اوصاف اين گروه عنيد در آيه بعد، مى‌افزايد: «همان كسى كه معبود ديگرى با خدا قرار داده و راه شرك و دوگانگى را پيش گرفته است»