تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٢
درختى در جنگلى مىرسيد، تمام جنگل به طور كامل مىسوخت»!
«غلظت هواى محيط زمين، به اندازهاى است كه اشعه كيهانى را تا ميزانى كه براى رشد و نمو نباتات لازم است، به طرف زمين عبور مىدهد، و كليه ميكربهاى مضر را در همان فضا معدوم مىسازد، و ويتامينهاى مفيد را ايجاد مىنمايد.
يا وجود بخارهاى مختلفى كه در طى قرون متمادى از اعماق زمين برآمده و در هوا منتشر شده است- و غالب آنها هم گازهاى سمى هستند- مع هذا هواى محيط زمين آلودگى پيدا نكرده، و هميشه به همان حالت متعادل كه براى ادامه حيات انسانى مناسب باشد باقى مانده است.
دستگاه عظيمى كه اين موازنه عجيب را ايجاد مىنمايد، و تعادل را حفظ مىكند، همان دريا و اقيانوس است كه مواد حياتى و غذائى و باران و اعتدال هوا و نباتات، و بالاخره وجود خود انسان از منبع فيض آن سرچشمه مىگيرد.
هر كس كه درك اين معانى مىكند، بايد در مقابل عظمت دريا سر تعظيم فرود آورد، و سپاسگزار موهبتهاى آن (و آفريدگار دريا) باشد». «١»
***
در آيه بعد مىافزايد: «در وجود خود شما نيز نشانههاى خدا فراوان است» «وَ فِي أَنْفُسِكُمْ».
«آيا چشم باز نمىكنيد، و اين همه آيات و نشانههاى بارز حق را نمىبينيد»؟! «أَ فَلاتُبْصِرُونَ».
بدون شك، انسان اعجوبه عالم هستى است، و آنچه در عالم كبير است، در